كه همان جا باش ، و اگر نتوانستى در آنجا بمانى بريگزارها و قله‌هاى كوه پناه ميبرى ، و از شهرى بشهرى در مىآيى تا بنگرى كه سرانجام كار مردم بكجا ميكشد و براستى انديشه و رأى تو چون بكارى رو آورى از همگان نيكوتر و بهتر است ، حسين عليه السلام فرمود : اى برادر بحقيقت خيرخواهى و دلسوزى كردى و من اميدوارم كه رأى تو محكم و با موفقيت قرين باشد . ( 30 ) حسين عليه السّلام بسوى مكه رهسپار شد و اين آيه را ميخواند : « فخرج منها . . . يعنى ( موسى از شهر مصر ) بيرون رفت هراسان و چشم به راه ، و گفت پروردگارا نجاتم ده از گروه ستمكاران » ( سورهء قصص آيه 21 ) و راه ( متعارف و جادهء ) بزرگ را در پيش گرفت ، خاندان آن حضرت گفتند : اگر از بىراهه به روى چنانچه پسر زبير رفت كه تعقيب‌كنندگان بشما نرسند بهتر است ؟ فرمود : نه به خدا من از راه راست بدر نروم تا خداوند آنچه خواهد ميان ما حكم كند ! و چون حسين عليه السّلام به مكه در آمد شب جمعه سوم شعبان بود و هنگام وارد شدن به آنجا اين آيه را ميخواند ( كه دنبال آيهء گذشته است ) : « و چون روى آورد بسوى ( شهر ) مدين گفت اميد است پروردگار من رهبريم كند به راه راست » سپس در مكه فرود آمد ، و مردم مكه ( كه از آمدن آن حضرت باخبر شدند ) بخانهء او رو آورده بديدنش مىآمدند و رفت و آمد ميكردند ، و هر كه از بزرگان و مردم شهرها در آنجا بود بنزد آن حضرت آمدند ، و پسر زبير در مكه پيوسته كنار خانهء كعبه به نماز و طواف مشغول بود ، و بهمراه مردم بديدن حسين عليه السلام مىآمد ، و گاهى دو روز پشت سر هم و گاهى دو روز يك بار ، ولى بودن آن حضرت در مكه از همه كس بر او گرانتر بود زيرا دانسته بود كه تا حسين عليه السلام در مكه هست